Կարծես թե չկամ։ Եվ կամ, և չկամ։
Կարծես ապրում եմ։ Եվ կամ, և չկամ։
Կարծես խոսում եմ։ Եվ կամ, և չկամ։
Կարծես քայլում եմ։ Եվ կամ, և չկամ։
Կարծես դիմում են. ու ինձ են դիմում,
Բայց կա՞մ, թե՞ չկամ,
Ոչ, ես կամ, միշտ կամ։
Եվ միշտ կլինեմ, եթե կամենաս։
Ախ, ես կամ, ես կամ,
Եվ երանի թե այնպես լինեի,
Ինչպես ջերմությունը, լույսր, բույսը,
Եվ ամեն ինչ, որ թվում է չկա, բայց կա։
1985թ.
Երկրում էլ չենք տեսնի իրար,
Եվ թվում է՝ բաժանումն այս
Շատ-շատերի համար նշան,
Ու անմեկին խորհուրդ է խոր,
Թե ինձ է լոկ այդպես թվում:
Ես շարունակ այս երկնքի
Կարոտից եմ այսպես մաշվում,
Շարունակ քեզ եմ սպասում,
Եվ լավ գիտեմ ճանապարհը:
Արի մեկտեղվենք ու իրար գրենք.
Ես երկնքից եմ խոսքեր հաղորդում,
Իսկ դու՝ ներքևից։
Ես օրհնում եմ քեզ, իսկ դու՝ աղոթում,
Ես տեսնում եմ քեզ, իսկ դու՝ հաղորդվում,
Ես ցավն եմ տեսնում, իսկ դու՝ տանում ես
Ցավն այդ մարդկային։
Բայց ես ինչ գիտեմ՝ դու այդ չգիտես.
Կարող եմ ասել, կարող եմ հուշել.
- Դու պիտի ապրես,
Եվ ինչ էլ ասեմ, ինչ էլ քեզ հուշեմ,
Մինչև չհասնես լույսի օթևան,
Մինչև չմտնես դու Լույսի Խորան,
Մինչև չհագնես հագուստը Լույսի,
Չես կարող տեսնել բարիքն Հիսուսի։
Տխուր սրտով եմ քեզնից բաժանվում,
Եվ լույսի սերն եմ սրտիս մեջ թողնում
Քեզնից հեռացած՝ էլ չեմ ապրելու,
Այս կյանքը թողած՝ քեզ եմ սպասելու։
Եվ լույսի սերը սրտիս մեջ պահած՝
Անվերջ խնդիրքով ես պիտի ապրեմ,
Եվ իմ ողջ սերը քեզ նվեր բերեմ։
1986թ.
Մեր կյանքը մի արահետ է,
Ծնված օրից խորդուբորդ,
Մենք քայլում ենք ու սայթաքում,
Բարձրանում ենք ու վայր ընկնում։
ՈՒ պահում ենք մեր սրտերում հուշը սիրո օրերի,
Արցունք թափում, տառապում ենք,
Լացով մաքրում մեր հոգին։
Մեր ուզածը ջերմությունն է,
Սրբությունն ու սերն անխառն,
Մենք ուզում ենք սիրել միմյանց
Ու օրհնվել սիրով անանց։
1985թ.